...من،آن بالا،خسته

با دستان سرد خود چه کنم
من که از تبار بارانم

.
چشمهای گریان خویش را چه کنم
من که در دیار خارانم

.
خسته ام.خسته از وزن این افکار
از نگاه بی نگاه این اشرار

از صدای آدمهای چون کفتار
از تولد انسانهای آدمخوار

.
خسته ام از عشقهای دروغین
از وضو گرفتن در آبهای خونین
از دست فرو کردن در اهمال
از غرق شدن در گرداب استیصال
.
خسته ام از دیدن این همه رنج
از مات شدن آدمیزاد در شطرنج
از سپری کردن بیهوده عمرها چون باد
از رفتن همیشگی خوبیها از یاد
.
...خسته ام . خسته از وزن این افکار

آه

.
نگاه بیهوده مردم به سمت من است
...و من بی دل, از آن بالا نظاره گر این همه چشم